Werken na een persoonlijke tegenslag

Artikel geselecteerd voor u

In het leven krijgen we allemaal te maken met persoonlijke tegenslagen. Deze zogenoemde 'life-events', zoals scheidingen, of overlijdensgevallen, kunnen een enorme impact hebben op ons leven. Door persoonlijke tegenslag lopen mensen vaak vast op hun werk. De zorg voor een zieke ouder of partner blijkt bijvoorbeeld niet meer te combineren met een (fulltime) baan. Op deze momenten is steun van de werkgever van cruciaal belang. In het financieel dagblad werd afgelopen week een interview geplaatst met bankier Kay van der Kooi, over de ziekte van zijn vriendin en de invloed die dit had op zijn werk. Zijn manager gaf hem ruimte en vertrouwen, hetgeen wat hij nodig had. 

Hieronder lees je het volledige interview:

Ruitenbeek, A. (13 september 2020). Die kanker was als een derde partner in onze relatie die alles bepaalde. Financieel dagblad. Verkregen van:
https://fd.nl/profiel/1356850/die-kanker-was-als-een-derde-partner-in-onze-relatie-die-alles-bepaalde

Bankier Kay van der Kooi, groot surfliefhebber, gaat in 2013 naar Marokko om de golven van de Atlantische Oceaan uit te proberen. Hij komt er Paulien van Deutekom tegen, oud-wereldkampioen schaatsen. De twee sportgekken worden verliefd, en een jaar later trekt Van Deutekom in bij Van der Kooi in zijn appartement in Amsterdam. In 2017 krijgen ze een dochter. Een nieuwe woning, vol licht en met uitzicht op de weilanden, vervolmaakt hun geluk.

Het leven lacht de twee dertigers toe.

Tot die 1ste juli 2018. Van Deutekom krijgt de uitslag van een scan die ze heeft laten maken omdat ze al een tijdje gezondheidsklachten heeft. Ze blijkt longkanker in een vergevorderd stadium te hebben. Kans op genezing is er niet meer. Van der Kooi: 'Vanaf dat moment ga je onderhandelen met het lot: hoelang hebben we nog?' Het levert louter teleurstellingen op: 'Bij elke afslag in het ziekteproces werd het negatiefste scenario bewaarheid.'

Op 2 januari 2019 sterft Van Deutekom op 37-jarige leeftijd. Van der Kooi: 'Die kanker was als een derde partner in onze relatie die alles bepaalde. We hebben in het half jaar dat Paulien ziek was, geen moment de gelegenheid gekregen voor rust of bezinning.'

De ziekenhuisbezoeken en de behandelingen eisen veel tijd en energie, evenals de zorg voor dochtertje Lynne, die net heeft leren lopen. Van der Kooi: 'We wilden Lynne zo veel mogelijk afschermen van het ziekbed van Paulien, en dat Paulien haar zo veel mogelijk liefde kon meegeven. Het idee van rust, reinheid en regelmaat moest doorgaan bij Lynne, ondanks alle onzekerheid in ons leven.'

Om de peuter structuur te geven stellen Van der Kooi en Van Deutekom al snel een hulpteam samen van familie en vrienden. 'We wilden niet dat ze met nare verrassingen geconfronteerd werd, bijvoorbeeld in de nacht, want voor een kind op die leeftijd kan dat heel ontwrichtend werken.'

Helemaal leeg
Van der Kooi werkte dat half jaar zo veel mogelijk door als relatiemanager voor duurzame-energieprojecten bij Triodos. Kredieten structureren, businesscases modelleren, projecten binnenhalen. Hij dacht dat kort na de uitvaart ook weer op te pakken, maar hij kwam zichzelf daar al snel tegen. 'Ik had acht maanden op adrenaline geleefd. Ik was helemaal leeg, dat is een verschrikkelijk gevoel.' En dat terwijl hij alleenstaande ouder was. 'Onderschat niet hoe zwaar dat is.' Hij haakte af, met tegenzin. 'Ik had de baan waar ik tien, vijftien jaar naar toe had gewerkt. Ik vreesde dat die me nu door de vingers zou glippen.'

Hij had buiten zijn baas gerekend. 'Mijn manager maakte duidelijk dat hij alle vertrouwen in mij had. Hij gaf mij de ruimte om te doen wat ik vond dat ik moest doen. We hadden regelmatig contact, evalueerden elke maand hoe het ging. Steun en begrip van je werkgever zijn belangrijk in een succesvol herstel. Open communicatie en ruimte voor kwetsbaarheid zijn geen vanzelfsprekendheden, maar ik vond ze wel bij Triodos Bank.'

Vriendinnen richten stichting op, met voorop Ireen Wüst
Van der Kooi vond zijn energie langzamerhand terug en sport hielp hem daarbij. Fietsen, zwemmen maar vooral schaatsen. Zijn vrouw had hem in hun eerste jaren samen geleerd goed te schaatsen. 'Het is een heel technische sport. Als je je lichaam goed houdt, kun je met weinig inspanning heel hard gaan, de beleving van snelheid en de druk in de bochten zijn uniek. Maar je moet wel heel geconcentreerd zijn, je kunt je niet even overgeven aan andere gedachten, wat bij fietsen en zelfs zwemmen nog wel kan. Dat was precies wat ik wilde. Niet piekeren. Al die sport hielp ook goed tegen slapeloosheid.'

Oude schaatsvriendinnen van Van Deutekom, met voorop Ireen Wüst, hadden inmiddels een stichting opgericht om geld op te halen voor onderzoek tegen kanker. Allemaal topsporters die duidelijk maken dat longkanker je ook kan overkomen als je níet rookt. Van der Kooi: 'Ireen kondigde de stichting aan, nadat ze wereldkampioen was geworden op de 1500 meter. Dat was een uitzonderlijke prestatie, omdat ze op dat moment erg vermoeid was. Voor mij kwam in die medaille van Ireen alles bij elkaar: verdriet, woede en opleving. Zo’n moment wilde ik ook voor mijzelf maken’.

Dat moment kwam op 31 augustus. Van der Kooi, opgegroeid in het Groningse dorp Oosterwijtwerd, doet mee met de Groningen Swim Challenge, van Zoutkamp naar de stad Groningen. 36 Kilometer door het Reitdiep. Het is een estafette, de meeste ploegen bestaan uit zes zwemmers. Kay van der Koois team bestaat uit één persoon: Kay van der Kooi. Hij doet er 12,5 uur over; in zijn volgboot zijn goede vrienden die hem er doorheen hielpen ten tijde van Van Deutekoms ziekbed en na haar overlijden.

Zoutkamp-Groningen was niet Van der Koois eerste zwemprestatie die zomer. Eerder zwom hij zes kilometer mee met Maarten van der Weijden op diens geslaagde Elfstedentocht tegen kanker.

'Werk is essentieel voor zelfverwezenlijking'
Ruim anderhalf jaar na het overlijden van zijn vrouw staat het leven van Van der Kooi weer redelijk overeind. 'Ik heb eerst het leven om Lynne opgebouwd, toen heb ik mijn eigen doelen voor sport gesteld en verwerkelijkt, en nu zit ik in de volgende fase: ik ben weer volledig aan het werk op mijn eigen, interessante vlak van de energietransitie.'

Werk is voor Van der Kooi een essentieel instrument voor zelfverwezenlijking. 'Vijftien jaar geleden wist ik wel wat ik wilde, maar ik wist niet welke baan daar bij hoorde. Dat weet ik nu wel: mijn baan. Mijn werk geeft me energie, met mijn werk lever ik een bijdrage aan een wereld die voor mijn dochter leefbaar is.'

De weg naar een volledig herstel is nog lang. Dat komt nog wel, zegt Van der Kooi. 'Eerst maar eens een paar saaie maanden, daar heb ik zin in.'